கண்மூடிக்காதல் (சிறுகதை 1)

வணக்கம் ப்ரண்ட்ஸ்,

என் முதல் சிறுகதையை ‘கண்மூடிக்காதல்’ என்ற தலைப்பில் பதித்துள்ளேன். வாசித்துப் பார்த்துவிட்டு கதையில் இருக்கும் நிறைகுறைகளைச் சொல்லுங்கள்.

நன்றி!

அன்புடன்,

ஆர்த்தி ரவி

 

கண்மூடிக்காதல்

அக்கம் பக்கம் எல்லாம் திரண்டு வந்திருந்தனர்.

அனைவரும் சோகம் அப்பிய முகங்களுடன் தங்கள் வீட்டுத் துக்கத்தை அனுசரிப்பது போல நின்றிருந்தனர். சொந்தங்கள் மட்டும் இன்னும் வந்த பாடில்லை. தாக்கல் அவர்களுக்குப் போயிருக்கும்.

அழுகையும் ஓலமும் பெரிதாகிக் கொண்டிருக்க அங்கிருந்த ஆண்களில் சிலர் பெண்கள் கூட்டத்தை அடக்க முற்பட்டனர்.

ஓரிருவர் சற்று அதட்டலான குரலில், “போனவப் போய்ச் சேர்ந்தாச்சு, ஒப்பாரி வச்சாப் போன உசுரு தான் வந்திரும்மா. வேலை என்ன கிடக்குன்னு பார்த்துப் பண்ணுங்காத்தா”.

பெரியர் ஒருவர், “ஒப்பாரியைக் கேட்டு அந்தச் சின்னப் புள்ள இன்னும் பெருசா அழுகுது பாரு. நா வரளப் போகுது. காபித்தண்ணிக் கொடுத்து செத்த என்னன்னுப் பாராத்தா.”

சடலத்தின் அருகே அமர்ந்து வீரிட்டு அழுது கொண்டிருந்த இரண்டுங்கெட்டான் வயதில் இருந்த துளசியைப் பார்த்துப் பரிதாபப்பட்டு ஆச்சியை ஏவினார்.

“தம்பி கோவாலு, அவிக உறவுக்காரங்களுக்குத் தாக்கல் போயிருச்சா. இருவது மைல்கல்லு தூரம் கூட இருக்காது, ஒத்தச்சொந்தம் கூட வரலியேப்பா. உசிரோட இருந்தப்பத் தான் எட்டிப் பார்க்கல. சாவுல கூடக் கலந்துக்க வர அவிகளுக்கு மனசில்லையே.”

ஒருவர் அங்கலாய்ப்பை வெளியிட, மற்றொருவர்,

“சொந்தம் வருதோ போகுதோ, நாம ஒன்னுமன்னா பளகினவிக இருக்கையில எந்தக் குறையும் வைக்காம நடக்க வேண்டியத பார்ப்போம்வே”

“அக்கா கையால எத்தனை வாட்டி சாப்பிட்டு இருக்கோம்லே, சொந்தமில்லாம நாதியத்தப் பொணமா போகவிட்டிருவோமா? ஏலே, சின்னராசு… மூர்த்தி… திருநாவு… பாண்டி… அஜய்யி வாங்கலே. ஆக வேண்டியதப் பார்ப்போம்” இளவட்டங்கள் ஆளுக்கு ஒரு வேலையை எடுத்துச் செய்யத் துவங்கினர்.

‘அன்னம் மெஸ்’ அன்னக்கொடியின் கையால் சில வருடங்கள் சாப்பிட்ட நன்றி அங்கு வெளிப்பட்டது. காசு கொடுத்துத்தான் உண்டனர்.

ஆனால், அன்போடு ருசியான உணவைப் பறிமாறி தங்கள் வயிற்றுப் பசியைப் போக்கிய அன்னக்கொடி அவர்களுக்குச் சகோதரியாகத் தெரிந்தாள்.

“நல்ல மனசுக்காரி. இம்முட்டு கச்டத்தில கூடக் கௌரதயா வாழ்ந்தவப்பா அன்னம். இப்படி அவசரமா போகணுமா? கிழடுகட்டைங்க நாங்களே திம்முனு இருக்க, சின்ன வயசுல இப்படிப் புள்ளங்கள தவிக்கவிட்டுப் போய்ச் சேரணும்னு விதிச்சிருக்கு.” என்று ஒரு பெருசு அங்கலாய்க்க..

“அப்பு செல்வகுமாரு, உங்க அப்பன்காரனுக்கு ஒரு போனு போட்டு சொல்லீரனும்ய்யா. செத்த இப்படி வாய்யா” பக்கத்து வீட்டு ஆச்சி அவனை அழைத்தாள்.

அதுவரை தன் தாயை வெறித்தபடி தங்கையைத் தோளில் சாய்த்து பிடித்திருந்தவன் உடம்பு இறுகியது. அப்பன்காரனாம்… உடன் இருந்த போதும் பிரயோசனமாக இல்லை… பிரித்துத் தூக்கி எரிந்து வேதனை தந்தான்… இப்போ செத்தவன் மொத்தமாக அம்மாவையும் எடுத்துக்கிட்டுப் போய்டானே…

தன் அம்மாவை அறிந்தவனாய் ஒரு மாதம் முன்பு அவனை வந்தடைந்த அப்பாவின் அகால மரணச் செய்தியை மறைத்திருந்தான் செல்வக்குமார்.

உறவை அறுத்துவிட்டு ஒதுங்கி நின்னு வேடிக்கைப் பார்த்த சொந்தங்கள் எந்த முகத்தோடு அருகில் வருவாங்க என்ற நினைப்பில் இவனும் பீடை செத்தொழிந்தாச்சு இனி நிம்மதி என நினைத்து நடமாட, அப்படி விட முடியுமா என விதி எள்ளி நகையாடியது.

ஒரு மாதம் கழித்து நேற்று யாரோ ஊரிலிருந்து வந்த சொந்தக்காரர் ஒருவர் உழவர் சந்தையில் அம்மாவை அடையாளம் கண்டு கணவனின் சாவில் கலந்து கொள்ள வரவில்லை என ஏசி, அந்த சீர்கெட்ட அப்பனின் மரணச்செய்தியை போட்டுடைக்க, இதோ காலையில் பிணமாகக் கிடக்கிறாள்.

செல்வக்குமார் எனப் பெயரில் மட்டும் செல்வத்தைப் பார்த்திருந்த அந்த இளங்காளைக்குத் தன் அம்மா அந்தத் தரங்கெட்ட மனிதன் மேல் வைத்திருந்த கண்மூடித்தனமான காதலை எண்ணி எரிச்சலாய் வரும்.

“ஏம்மா, ஊரு ஜனமெல்லாம் ஒன்னு கூடி சொந்தபந்தம் தாலி எடுத்துக் கொடுத்து கல்யாணங்கட்டி வந்தவ நீ! ஒன்ன அந்த ஆளு மதிச்சான்னாமா. ஒரு நாளு ஒரு பொழுது அடிக்காம இருந்திருப்பான. எப்படித்தேன் அந்த ஆளு கூடக் குடும்பம் நடத்தினியோ?”

“நல்லாத்தேன் இருந்தாருய்யா” புன்னகையுடன் சொல்வாள் அன்னக்கொடி.

“என்னத்த நல்லா இருந்தாரு” கொதித்துப் போவான் செல்வக்குமார்.

“புருசங்காரனா ஒனக்கு என்ன செஞ்சு கிழிச்சான். ஓன்ட அன்பா இருந்தானா, ஒத்த பைசா சம்பாரிச்சுப் போட்டானா? பெத்த புள்ளெங்கன்னு எங்களத்தேன் பாசமா வளத்தானா?”

“அப்பாவ அவெ இவென்னு சொல்லாதய்யா செல்வம்”

“அடுத்தவள வச்சிருக்கவன் எல்லாம் எங்களுக்கு அப்பனில்லம்மா. கருமம்!”

“என்னிக்கு உன்ன கழுத்த புடுச்சு வெளியே தள்ளுனானோ அன்னக்கே நீ அவன தல முழுகி இருக்கணும். ஏம்மா, பக்கத்து வீட்டு ஆச்சி மட்டும் இல்லன்னா நம்ம கெதி என்னவாகி இருக்கும்? துளசி பாப்பாவ இடுப்புல வச்சிட்டு என் கையைப் புடுச்சு இந்த ஊருக்கு கூட்டியாந்தயே, அன்னக்கி அழுத பாரு அழுக நெனச்சிப் பார்த்தா இன்னும் இங்கன வலிக்குதும்மா.”

நெஞ்சைத் தொட்டுக் காண்பித்துக் கண் கலங்கும் அந்தப் பதின்நான்கு வயது மகனை மடி சாய்த்து ஆதுரமாகத் தலை கோதுவாள் அன்னக்கொடி.

அவள் மனதில் ஏக்கமும் நிராசையும் ஒருங்கே பொங்கும்.

ஆனால், புருசனை ஒரு வார்த்தை குறைவாகப் பேசி விட மாட்டாள்.

வருடங்கள் உருண்டோடியது.

கடுமையாக உழைத்து அன்னம் மெஸ் மூலம் கால் ஊன்றி ஓரளவு சேர்த்து வைத்தாள். மெஸ்ஸூம் அதோடு ஒரு சிறு வீடும் அவர்களுக்குச் சொந்தமானது.

ப்ளஸ் டூ முடித்த செல்வக்குமார் கல்லூரிக்கு விண்ணபித்துவிட்டுக் காத்திருந்த வேளை,துளசி எட்டாம் வகுப்பில் அடி வைக்கும் முன் வயதுக்கு வந்தாள்.

அன்னக்கொடி பூரித்துப் போய்ச் சடங்கு செய்தாலும் மனசுக்குள்ள ஓர் ஏமாற்றம், பதைப்பு இருந்தது.

செல்வக்குமாருக்கு துளசி மேல் ரொம்பப் பாசம். இப்போ கூடுதல் பொறுப்பாகிப் பார்த்துக் கொண்டான்.

என்ன மாற்றம் வந்தாலும் அவள் புருசன் மேல் வைத்தக் காதல் அன்னக்கொடிக்கு வடியவில்லை.

“அவரு பிரியப்பட்டுத்தேன் என்ன கல்யாணங்கட்டுனாரு. ஏம் போதாத நேரம், ஏதேதோ நடந்து போச்சு செல்வம். ஆனா, நா.. எம் பிரியம் அப்படியேத்தேன் இருக்கு. அவரு எங்கன இருந்தாலும் பிழச்சி சுகமா இருக்கட்டும்.”

“ஏம்மா இப்படி இருக்க? திருந்தவே இல்லமா நீ, ஒரு வாட்டி புருசனவிட்டுக் கொடுக்க மாட்டியே. அப்படி என்னம்மா அவெம் மேல உசுரு ஒனெக்கு? ஓங்காதலுக்கு அருகதை அத்தவெம்மா நாயிப்பய.”

இரவு மெஸ் சமையலுக்குக் காய்கறிகளை வெட்டியபடி புருசனைத் தாளித்துக் கொண்டிருந்த பதினெட்டு வயது மகனை ஒன்னும் மறுத்துப் பேசாமல் அமைதியாகி நின்றாள்.

“ஒம் மனசுக்கேத்த மாதிரி நல்ல அன்பானப் புருசன நீ கும்பிடுற அந்தக் கருமாரித் தாயீ கொடுத்திருக்கலாம்மா.”

வருத்தத்தோடு சொல்லும் மகனைப் பார்த்து அன்று கண் கலங்கினாள் அன்னக்கொடி.

அதன் பிறகு சீராகத் தான் எல்லாம் போனது.

செல்வக்குமாருக்குக் கல்லூரியில் அவன் விருப்பப்பாடமான வர்த்தகம் படிப்பதற்கு இடம் கிடைத்திருந்தது. அடுத்த வாரம் செல்ல வேண்டும்.

ஆனால்,

காலையில் கட்டையாகிக் கிடந்த அம்மாவைக் கண்டதிலிருந்து, கலங்கி நின்ற செல்வம், அம்மாவுக்கு பதிலாகத் தான் சந்தைக்கு நேத்துப் போயிருக்கக் கூடாதா எனப் பல முறை தவித்துப் போனான்.

தன் அம்மாவைப் பற்றி அவன் பயந்தது போல் நடந்துவிட்டதே!

அந்நேரம் எதற்கும் பிரயோசனமற்ற செத்துப்போன அவனைப் பெற்ற அந்த ஜந்து மேல் பொறாமை கூட வந்தது.

‘இதோ அம்மாவ தூக்கப் போறாங்க…’

தான் ஓர் ஆண்மகன் என்பதை மறந்து, அன்னக்கொடியின் கால் மேல் தலையைப் புதைத்து பெருங்குரலெடுத்து கதறி அழுதான்.

அதுவரை கதறிக் கொண்டிருந்த துளசி வந்து அண்ணனை ஆதரவாகப் பற்றி எழுப்பினாள்.

எல்லாம் முடிந்தது.

சாமி மாடத்தில் பெரிதாக்கி மாட்டப்பட்டிருந்த அன்னக்கொடி பிரேமிற்குள் இருந்து புன்னகைத்தாள்.

கண்மூடித்தனமாகத் தன் உதவாக்கரை பதி மேல் அவள் வைத்திருந்த பிரியத்தை எண்ணி பெருமூச்சு விட்ட செல்வம், கல்லூரியை மறந்து அன்னம் மெஸ் நோக்கி நடந்தான்.

துளசியைப் பாதுகாப்பாய் படிக்க வைத்து ஒரு நல்லவன் கையில் ஒப்படைப்பது தான் இவனின் குறிக்கோள்!

தன் கல்லூரிக் கனவை மறந்து தனக்காக பாடுபடும் அண்ணனின் நேசத்தில் நெகிழ்ந்தது துளசியின் நெஞ்சம்.

(முற்றும்)
~~~~~~~~~~~~~~~

 

Advertisements